Dag 5: contrast

Dag 5: contrast

2 augustus 2019 om 23:38 by Lighthouse Jeugd 5 comments

WhatsApp Image 2019-08-03 at 00.59.58.jpeg

  

Wat een geluk, woensdag na het storten hadden we alle aangekochte materialen zoals rotswol en
OSB platen in het huis gelegd. Sweta (de eigenares van het huis) had ons met handen en voeten
uitgelegd dat ze bang was voor een inbraak. Veel mensen hadden het hele proces gevolgd en hadden
dus ook gezien dat er waardevolle materialen, die ze zelf ook zouden kunnen gebruiken, lagen
opgeslagen. We konden niet anders dan te vertrouwen dat alles op zijn plaats zou blijven liggen.
We kwamen niet bedrogen uit en konden vandaag beginnen met het isoleren van het dak en de
buitenmuren.
Het ging echter wat stroef, er kon niet worden doorgewerkt zoals we verwacht hadden. Te korte
schroeven om de isolatie vast te vijzen, PU-schuim te kort, werkmaterialen die nog in de verkeerde
wagen lagen en ga zo maar door.
Plotseling kwamen we Ruben Kaljouw tegen, die was toevallig in de buurt. Ruben gaat ons een
weekendje komen helpen. Mede door hem hebben we toch nog een heel plafond geïsoleerd, is er
een dakgoot opgehangen en werd er al een deel van de buitenmuren geïsoleerd.
Voorbereidingen zijn getroffen om er morgen direct in te kunnen vliegen.

Geen kinderwerk vandaag. Een bezoek aan een weeshuis stond op de planning. Dit heeft de groep zo
geraakt dat we een paar persoonlijke opinies willen laten horen.

Als groep kwamen we aan zonder al teveel verwachtigen, benieuwd naar wat we gingen ontdekken.
De geur en het voor ons toch wel bouwvallig gebouw zei meteen genoeg. Dit was een van de beste
weeshuizen die Nathalie kende en toch was dit al ver van onze gekende norm. We liepen meteen
rond met een brok in onze maag. 

De eerste stop was bij de baby’s. We maakten meteen kennis met een wonder. Een baby die volgens
de dokters maar 2 weken te leven had door een slikprobleem, leefde ondertussen al 3 maanden.
Leuk begin, maar dit duurde niet al te lang. We belandden in een kamer met ijzeren babybedjes. De
namen van de baby’s stonden op hun armen geschreven en de kamers stonken naar pipi en kaka
maar de lieve gezichtjes drongen allemaal zwaar door op onze emoties. We hadden veel moeite om
de baby’s die we even hadden geknuffeld, terug te leggen in hun bedjes. Ze klampten zich zo snel
vast aan ons, we voelden hun tekort aan liefde.

Na het confronterende begin gingen we verder naar de mentaal- en fysiek beperkte afdeling. Daar
hebben we kinderen ontmoet die mishandeld of gehandicapt geboren zijn. Zo hebben we een kindje
ontmoet dat volledig verlamd en in constante pijn is.

Hierna hadden we de tijd om met de oudere kindjes plezier te maken en hun de nodige aandacht en
liefde te geven. Na een uurtje spelen, volgde een pijnlijk afscheid. 

Nynke: “Dit bezoek was echt wel een hoogtepunt tot nu toe. Mijn kinderdroom was altijd om een
weeshuis op te richten:) Ik ging er dus met veel enthousiasme naartoe.

Wat mij het meeste raakte was dat de kinderen in het weeshuis niet de keuze hadden waar ze
wouden opgroeien. Het afscheid nemen was het zwaarste voor mij, omdat ik de kinderen moest
achterlaten en weet dat ze later geen goede toekomst gaan hebben.

Op de terugweg besefte ik echt dat we het supergoed hebben en dat het leven oneerlijk is. Dit zorgde
ervoor dat ik een beetje boos was op God. Het gevoel dat je niets kan doen brengt me veel verdriet.”

Jaël: “Na een wandeling door het weeshuis, met bezoek aan de baby's en gehandicapte kindjes,
gingen we buiten. Daar waren kindjes van 2 tot 4 jaar aan het spelen met onze begeleiders. 

Ik was wat later dan de groep en moest even zoeken hoe ik buiten geraakte. Tegen dat ik me bij de
anderen had gevoegd, stond er al een meisje aan mijn benen klaar met twee armpjes in de lucht: Vika
(Viktoria). Ze was één van de nieuwste kindjes in het weeshuis.

Vika had op één of andere manier besloten dat ze door mij gepakt wou worden. Gepakt, geknuffeld
en vooral niet meer losgelaten. Even wou ze op de wipper, maar na een paar seconden alweer in mijn
armen. Ik kon haar niet terug op de grond zetten, want ze hield haar benen ingetrokken. Als ze dacht
dat ik haar ging loslaten (omdat ik haar even herpakte of even met haar ging zitten), begon ze te
jammeren. Maar dat was niet erg. Ze mocht even verwend worden. Verwend met aandacht, liefde,
kietels en knuffels. 

Dat duurde niet lang, nee, het was veel te kort. We moesten weer naar huis. Krak, daar brak mijn
hart. Voor Vika, die ik nu toch moest neerzetten, ook al jammerde ze. Maar ook voor al die andere
kindjes zonder ouders, zonder toekomst.

Onze begeleider zag mij wenen en zei dat ik hier zou terugkomen. Wie weet. Wie weet kom ik Vika
ooit halen. Ik zal ons momentje samen in ieder geval niet snel vergeten.”

Hanna: “Ik vond het moeilijk om ermee om te gaan omdat ik de kindjes niet veel kan geven. Ik was en
ben boos op God omdat Hij onze liefdevolle vader is en dan zie je deze kindjes die gebroken zijn. Dat
heeft mijn hart werkelijk gebroken. Ik gaf de kinderen een knuffel en ze wilden me niet meer loslaten,
toen voelde ik me machteloos. Ik wilde zoveel geven, maar dit gaat niet. We kunnen met de kindjes
spelen, lachen en knuffelen. Maar je weet dat ze verloren zijn en dat doet mijn hart pijn. Bij het zien
van een kindje van 2 jaar waarvan de vingertjes zijn afgeknipt door de mama, kon ik niet meer
stoppen met wenen. Het was een zeer zware en moeilijke dag.

Wat een zieke wereld.

Noah: “ik even stilzat en rond me keek zag ik hoe de kindjes rondkropen en speelden met wat
speelgoed. Ik dacht bij mezelf: wat is dit voor een oneerlijke wereld. De kindjes daar hebben hooguit
een naam en zelfs dat niet eens, hun naam of geboortedatum wordt soms gewoon verzonnen. Ik kan
zelf zeggen dat ik een naam, bezittingen, ouders en een toffe broer heb en het belangrijkste, een
toekomst. Dit is wat ik de kindjes ook toewens.

Meer foto's bij de foto's!

Comments

  1. johan en Carine johan en Carine Wrote on 3 augustus 2019 om 00:44:14

    Allemaal heel confronterend. Geluk en verdriet liggen toch heel dicht bij mekaar, ja, naast elkaar. Ik denk dat jullie samen met God verdriet hebben gevoeld. En jullie hebben ook, samen met God, liefde mogen uitdelen. En ook de boosheid over onrecht samen met God hebben beleefd.
    Lieve groeten, Johan en Carine.

  2. Christel Christel Wrote on 3 augustus 2019 om 07:24:13

    Wat een erge verhalen!! Gods zegen daar. We bidden voor jullie! Liefs Rutger en Christel

  3. Stefan en Hilde Stefan en Hilde Wrote on 3 augustus 2019 om 10:43:32

    Inderdaad, wat een zieke wereld, daarom hebben we Jezus allemaal zo nodig ...
    We bidden voor jullie (ook om alles te kunnen verwerken ...).

  4. Lea Lea Wrote on 4 augustus 2019 om 10:54:56

    Och zo herkenbaar, ik voel het direct weer. Je wilt ze zoveel geven maar schiet tekort. Laat in je hart God niet de schuld krijgen, Hij heeft verdriet met jullie mee. En er komt een dag dat Hij alle verdriet en pijn weg zal nemen. Dan zal er recht zijn aan alle onrecht, daar mag je op vertrouwen. De wereld is een moeilijke plaats soms(of vaak). Misschien sterkt dit je, om je hart te zetten op rechtvaardigheid( Gods hart) naar kunnen. En bid maar. Liefs Lea

  5. Eric&Bernadette Eric&Bernadette Wrote on 5 augustus 2019 om 20:00:43

    Eric en ik hebben net de foto’s en commentaar gelezen... we waren alle twee aan het wenen... we vinden geen woorden maar één ding weten we zeker jullie waren daar een lichtje voor hen en dat is super van jullie. Jullie kunnen jullie overvloedige liefde tonen want jullie hebben hier overvloed genoeg dus deel maar... als jullie terug zijn zullen wij (iedere familie) jullie terug overladen met ons liefde. We bidden jullie veel zegen, bescherming en liefde toe voor die mensen daar xxx

Leave a comment!

Uw e-mail adres wordt niet gepubliceerd
Close